Geef je kind een stem

In een van de cursussen baby- en kindergebaren die ik gaf, ontmoette ik een moeder met een kindje van ruim twee jaar. Hij sprak nog geen woord. Waarom weet ik niet: dat is niet waar mijn expertise ligt. Wat ik wel kon, was haar helpen om gebaren te leren gebruiken. Zij hoopte op die manier haar kind een taal te kunnen geven.

Door haar kind de gebaren te leren zou hij bijvoorbeeld aan kunnen geven wat hij wel of niet wilde. Ik ben zo ontzettend blij dat ze er was. Dat ze dit wilde doen voor haar kind. Deze moeder houdt zoveel van haar kind dat ze alles wil doen om haar kind te helpen om gehoord te worden.

Haar zoontje was er die eerste cursus bij en ik liet hem een paar gebaren zien. Hij deed ze meteen mee. Hij probeerde direct contact te maken met me. Toen ging hij los. Hij wilde me van alles vertellen, maar ik wist niet wat hij bedoelde. Hij wees in de lucht. Ik zag een lamp, het plafond, de mobiel waaraan een smiley hing en een spin in een spinnenweb. Hij kon me niet vertellen wat hij bedoelde.

Ik zag in z’n ogen dat al die woorden in hem opgesloten zaten.

Zijn moeder volgde vol enthousiasme de cursus, zodat zij hem kon leren hoe hij zijn handen kon gebruiken om dingen duidelijk te maken. De gebaren hielpen hen elkaar te begrijpen.

Iedere keer weer heb ik kippenvel. Daar doe ik het voor. De verbinding tussen een ouder en het kind. De stem die een kind krijgt. De moeite die een ouder doet om het beste aan hun kind te geven. De voordelen die ze ervaren. Dezelfde voordelen die ik zelf heb ervaren met mijn eigen dochter, Neshama.

Zoveel meer dan gebaren

Ik wilde de gebarentaal leren. Al heel lang. Dus toen ik in verwachting was en hoorde over de cursus babygebaren, vond ik dit een heel goed excuus om eindelijk eens te gaan doen wat ik altijd wilde. En dat het dan ook nog eens goed voor mijn kind zou zijn, was mooi meegenomen.

De cursus had vele eyeopeners voor mij.

Zo leerde ik de betekenis van het wegkijken. Je baby zegt heel veel met z’n lichaam. De zogenaamde lichaamstaal. Door weg te kijken vertelt hij zonder woorden dat hij er klaar mee is.

In de cursus zagen we een filmpje van een baby die gekieteld werd. De baby moest natuurlijk lachen. En ze deed het nog een keer. En nog een keer. En nog een keer. Want ja, elke keer ging dat kindje lachen. Dus dan zou hij het wel leuk vinden. Toch? Niet helemaal. Hij gaf op een gegeven moment heel duidelijk aan dat hij er klaar mee was. Hoe dan? Want hij kon nog niet praten en hij was toch steeds aan het lachen. Toch wist de leidster wanneer ze moest stoppen. Ze hield goed in de gaten hoe het kindje keek. Op een gegeven moment zag ze dat hij wegkeek. Dit was voor haar hét signaal om te stoppen. Het kindje was er klaar mee.

Wegkijken = je bent er klaar mee. Dit wilde ik absoluut onthouden. Ik wil niet over de grenzen van mijn kind heengaan. Zeker als zij me nog niet kon vertellen met woorden wat ze bedoelde.

Het was heerlijk om al de filmpjes te zien van de kindjes die aan het gebaren waren. Om te zien hoe de gebaren werden aangeleerd. Hoe ze zo duidelijk konden vertellen wat ze wilden, of zagen of juist niet wilden, terwijl ze nog niet konden praten. Dat wil ik ook voor mijn kind.

Let’s start

Ik kon niet wachten om te beginnen. Vanaf dat moment gebruiken we thuis gebaren. Omdat Neshama toen nog maar een maand oud was, moesten we nog even wachten tot we een gebaar van haar terug kregen. Dat gebeurde ongeveer 7 maanden later.

Met 8 maanden is een baby motorisch zover dat ze kunnen gebaren. Het moment dat ze beginnen met zwaaien, klappen en wijzen is het signaal dat ze zover zijn. Want zwaaien, klappen en wijzen ZIJN gebaren. We keken dus echt uit naar Neshama’s eerste gebaar.

Tot die tijd lieten we haar elke dag de gebaren zien. We gebruikten ze bij onze routines. Als we haar aan het verschonen waren, gebruikten we het gebaar voor ‘luier’ en ‘klaar’.  Bij het eten gebruikten we de gebaren ‘nog meer’, ‘eten’ en ‘klaar’. Als we haar in bad stopten, gebruikten we het gebaar voor ‘bad’.

Zo leerden we haar de gebaren aan, terwijl we voelden dat ook de routines door haar begrepen werden. Ze wist wat we gingen doen.

‘Nog meer’ en ‘klaar’

Het gebaar voor ‘nog meer’ en ‘klaar’ gebruikten we het meest. Door deze gebaren te gebruiken, konden we haar op zoveel manieren dingen duidelijk maken. En zij ook weer aan ons. Met het gebaar ‘nog meer’ kun je vragen of ze nog een hapje wil. Of nog een boekje wil lezen. Of nog meer wil spelen. Of… of… of….

Door ‘klaar’ te gebruiken kun je vertellen dat de activiteit klaar is. Zij kan vertellen dat ze klaar met eten is. Jij kunt zeggen dat het boekje lezen klaar is. Of dat je klaar bent met luier verschonen. Klaar met eten, drinken, spelen, in bad gaan, enz. enz. En dat geeft duidelijkheid. Ik merkte aan Neshama dat ze hier echt baat bij had. En nog steeds heeft. Ze weet dat als ik het gebaar ‘klaar’ maak, dat het dan ook echt klaar is. En ze vraagt dan ook niet meer verder.

Zij weet waar ze aan toe is.

Met de gebaren gaf ik mijn dochter al meteen duidelijkheid mee. Ze weet waar ze aan toe is en weet dat er naar haar geluisterd wordt. Door de gebaren kreeg ze al vroeg een stem. Een taal. Kan ze mij vertellen wat ze wil. En dat doet ze dan ook. Zelfs nu ze al lang kan praten, gebruiken we nog steeds gebaren. Als ondersteuning als we elkaar niet goed kunnen verstaan. Bijvoorbeeld omdat zij buiten is en ik binnen. Of omdat ze heel hard moet huilen om iets. De gebaren worden nog steeds begrepen. Door een simpel gebaar kan ze me vertellen wat ze nodig heeft. Wat ik haar kan geven.

Dit moet elke ouder weten!

Door alles wat gebaren ons gegeven heeft: een blij kind, nauwelijks tot geen frustratie, duidelijkheid, communicatie, verbinding tussen mij en mijn kind, een nieuwe taal, ben ik zo enthousiast over Baby- en kindergebaren geworden dat ik dit elke ouder gun.

Elke ouder moet op de hoogte zijn van babygebaren. Dat je door gebaren te gebruiken met je baby kan communiceren voor het kan praten. Je geeft je kind een stem. En ook al spreek ik de ouders aan, het gaat me eigenlijk om al die kinderen. Al die kinderen die hierdoor gehoord worden. Ze kunnen door de gebaren vertellen wat ze zien, willen, voelen, horen. Daar gaat mijn hart van branden. Dat is waarom ik dit met zoveel liefde doe. Mijn manier om de wereld een beetje liefdevoller te maken.

Tamara Staring | Taal voor Taal Baby- en kindergebaren | mei 2018

Laat een reactie achter